Dać każdemu elementowi przeglądu trwały identyfikator
Używaj jednego stabilnego identyfikatora do podłączenia fizycznej próbki, pakietu, fotografii i zapisu przeglądowego. Nazwa taka jak wersja 2 może stracić znaczenie, gdy kilka zespołów opracuje swoją własną drugą wersję. Należy podać projekt źródła i rodzaj próby przeglądowej w indeksie wewnętrznym. Jeżeli kilka jednostek posiada identyfikator grupy, należy określić ich indywidualne role lub znak, które są przechowywane, przekazywane lub badane.
Zapis odbioru i przekazania
Przed wysłaniem próbki przeglądu należy zidentyfikować odbiorcę, decyzję, którą wspiera, oraz dołączony pakiet lub dokumentację. Poproś zespół otrzymujący o potwierdzenie identyfikatora próbki, stanu pozornego opakowania i liczenie. Zapis transferu w datowanym wpisie. Raport techniczny lub jakościowy jest bardziej przydatny, gdy dostarczony przedmiot i jego historia obsługi mogą być zrekonstruowane z rejestru dostawy.
Oddzielne fotografie z interpretacji
Oryginalne obrazy należy przechowywać wraz z datą, identyfikatorem próbki i kontekstem przeglądania. Jeżeli arkusz porównawczy dodaje strzałki lub etykiety, należy zachować oddzielną kopię z uwagami. Technik może potrzebować sprawdzić, czy widoczna różnica była obecna na oryginalnym obrazie. Wyjścia plików z wielu etapów przeglądu osobno, więc późniejszy raport nie jest przypadkowo przypisany do innego prototypu lub elementu porównawczego.
Zamknąć pętlę na pozostałych próbkach
Ustaw dystrybucję próbek po dokonaniu przeglądu, w tym wyznaczone zachowane przykłady i pozycje dopuszczone do zwrotu lub unieszkodliwienia zgodnie z zasadami projektu. Zapisać, czy zweryfikowana próba jest zatwierdzonym punktem odniesienia, czy tylko punktem rozpoznawczym. Wpisać datę decyzji i właściciela w indeksie. Jeśli przyszły zespół otworzy rekord, powinien być w stanie zlokalizować próbkę i jej dokumenty uzupełniające bez kontaktu z oryginalnym recenzentem.